بی تو اما با تو

                            تا نگاه مي كني  وقت رفتن است...

باز هم همان حكايت هميشگي ،

پيش از آنكه با خبر شوي لحظه ي عظيمت تو ناگزير مي شود ،

اين دريغ و حسرت هميشگي ،

" ناگهــــان چقــــدر زود ، ديـــر مي شـــود.............. "

برای تو و خویش ، چشمانی آرزو می کنم که چراغها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند ،

گوشی که صداها و شناسه ها را در بی هوشیمان بشنود.

برای تو و خویش ،

روحی آرزو میکنم که اینهمه را در خود گیرد و بپذیرد ،

و زبانی که در صداقت ِ خود

  ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است سخن بگوییم.

یکدیگر را می آزاریم بی آنکه بخواهیم

شاید بهتر آن باشد که دست بدست یکدیگر دهیم  بی هیچ سخنی...

دستی که گشاده است...

می برد ، می آورد ، رهنمون می شود به خانه ای که نور دلچسبش گرمی بخش است.

از کسی نمی پرسند چه هنگام می تواند خدانگهدار بگوید

زمانی بناگاه باید با آن رو در روی درآید....تاب آورد....

بپذیرد وداع را

             درد مرگ را  ،  فرو ریختن را 

                                                  تا

                              " دیگر بار و دیگر بار  بتواند که برخیزد. "

براي روز ميلاد تن من
نمي خوام پيرهن شادي بپوشي
به رسم عادت ديرينه حتي ، برايم جام سرمستي بنوشي
براي روز ميلادم اگر تو ، به فکر هديه اي ارزنده هستي
منو با خود ببــــر تا اوج خواستن
بگو با من که با مـــن زنده هستي
که من بي تو نه آغازم نه پايان... تويي آغاز روز بودن من
نذار پايان ِ اين احساس شيرين... بشه بي تو غم ِ فرسودن من
نميخوام از گلاي سرخ و آبي .... برايم تاج خوشبختي بياري
به ارزشهاي ايثار محبت..... به پايم اشک خوشحالي بباري
بذار از داغيه دستاي تنها ..... بگيره حرم گرما بستر من
بذار با تو بسوزه جسم خستم.... ببيني آتش و خاکستر من
تويي تنها نياز زنده بودن
بکش دست محبت بر سر من
به تن کن پيرهني رنگ محبت ...اگه خواستي بيايي ديدن من
که من بي تو نه آغازم نه پايان.... تويي آغاز روز بودن من

نذار پايان اين احساس شيرين

 بشه بي تو، غم ِ فرسودن من

و بر سپیده سلام دهیم و بر گل محمدی بوسه زنیم

 بیا تا با صداقت ، محبت را معنا کنیم بیا

آخه تو چقدر می رسی سفر... یه روز شمال ... یه روز جنوب... یه روز کیاشهر... یه روز کرمان....

انگار تا همیشه باید

            در پی چشمان تو ، ستاره های جاده را سوا کنم

                                                                    و چه طولانیست

                                                                                  این شبهای بی ستاره  جاده

منتظرم

سلام

روز عشاق رو به همه اونايي كه قلبشون با تپش هاي عشق زندست تبريك ميگم.....

عزيزم ماهميشه روزهاي سه شنبه همديگرو مي بينيم و چقدر جالبه كه روز عشق با روز سه شنبه مقارن شده.

و چقدر بايد افسوس بخورم كه دقيقا همين سه شنبه نميتونيم همو ببينيم

عاشق آن لحظه ام ای خوب من
با نگاه عشق بی تابم کنی

در میان بازوان عاشقت
با نوازشهای خود خوابم کنی

باز هم در خلوت آغوش خود
لحظه ای لب بر لب سردم نهی

جان دهی این خاک خشک و تشنه را
از همان یک لحظه سیرابم کنی

با نگاه مست خود مستم کنی
خرمن جان مرا آتش کنی

ناگهان جان مرا در بر کشی
تا به هُرمِ جان خود آبم کنی

دیگر از رفتن نمی گویم سخن
تا که با عشق و جنون یارم کنی

باز هم مست از شراب عاشقی
در برم گیری و بی تابم کنی

تــو يعني گونه هاي غنچه اي را  ،‌   به رسم مهـرباني ناز كردن

تـــو يعني كـوچـه باغ ِ آرزو را    ،   به روي گام ياسـي باز كـردن

تــو يعني در حضور ِ نيلي ِ صبح   ،  گلي را به بهار ِ دل سپـردن

تـو يعني ارغواني گشتن و بعد ،  هزاران دست ِ تنـها را فشردن

تـــو يعني انتــــظار غنچه ها را  ، ميــــان شهــر رويا خواب كردن

تـــو يعني غصــــه هاي زرد‌ ِ دل را   ، به رنگ نقرۀ مهتاب كردن

تو يعني درسحرگاهي طلايي ، به يك احساس ِ تشنه آب دادن

تـــو يعني نستــرن هاي وفا را  ،  به رسـم ِ مهــرباني تاب دادن

  شمردي ؟؟؟ بوسه هارو ميگم... چند تا شد؟؟؟

 هرچي بشمري كه تموم نميشه !

 هر چند تا شد ، همونقدر دوستت دارم !

يعني چي؟‌  يعني چند تا ؟ : بي نهايت ؟!

ُدرُســتــه...بيـنهــايــت دوستـت دارم.

تو ، اي  با   روانـــم درآمـيــــخـتـــه

دل ِ من به گـــيســـــويــت آويخــتــه

تو نيروي عمـري دراعضــاي من   ...  كه چون خون، رواني به رگـهاي من

به لـبخنـــد ِ گـــرم ِ دلآويـــز ِ‌ تــــو  ...  به ناز ِ تو  و ميــــل و پرهيـــز ِ تـو

به ابريشـــم موي شبــــرنگ ِ تـــو  ...  به گفـتـــار ِ گــــرم ِ خوشـــاينـــد ِ‌ تو

به اول كلامت كزآن ، شور ريخت ...  به طـــرز نگاهت  كزآن نور ريخـت

به نازي كه در موج لبخنــد توسـت ...  به اشـــكم كه هردم خوشــاينـد توست

به رنگين كماني كه در چشم توست ...  به آهنگ مِــهري كه در خشـم توست

به  لبخـنـــــد شيــــرين ِ بازيگـــرت ...  به لبــــــهاي از خنــــده شيـرين ترت

چنان خون ِ تو مي دود در تنـــم

كه من خود ندانم  ، تويي  يا منم

حالا تو بگو ... اين ، تويي يا منم ؟؟؟

از هـمــــون روزي كه قـلـــبم ، با نگاهـــت آشــنا شـــــد

خواب ِ‌ من  به رنگ چشــمات ، زندگـيم  كــربُـبـَـــلا شــد

 به خدا ، يه تار ِ  مُـــوتـــو، به همه دنيـــا نميــــدم

                                                     اونجا كه عشق ِ تو باشه ، من به هيشكي  پا نميدم

 دوتا چشمام ..... نذر چشمات .... نذر دستاي ابَاالفـضـل

چشـــم  ِ عالم ...به فـــداي چشـــم زيبــــاي ابَاالفضـــــل

دل ِ كوچيــكمو بردار

                             اونو با خودت نگه دار

                                                             تو كه ماه  ِ  مهــربوني

                                                                                           منو از خونـَـت نـروني

هـــرجايي من كـــم آوُردم...... تو واســه من ، كم نـذاشـــتي

روزاي  ِ  ســــــر به هوايي....... تـــو هواي منـــو داشــتي

با تشكر از همسايه بسيار عزيزم : عاشقان مهتاب ، عليرضاي عزيز و پريا

بي تو بودن را،  براي با تو بودن، دوست دارم ...

در پناه  حضور سبز تـــو

                           طوفان ِ غم  ،  مرا جــــا مي گذارد

در كنارت...

             ژرفای آرامـش را احســـاس ميكـــنم

   و بي تـــو.....

                         سیل ِ بی رحم ِ تنهایی......

                                                               مجالم نمی دهــد...

ای که روشــنگــر ِ تاریکی ِ شـبـهای منی

با دل آزاری ِ خویــش ، بـاز دل آرای منی

دوری از دیـــده و در منظــــر دل  پیـدایی

روز و شــب، همـره بیــداری و رؤیای منی

تا همآغـــوش تو‌‌أم ، لـذت ِ دنیا هیچســـت

تو بمـــان ،  ای که نمایـانگـر ِ دنیــای منی

بوســه ی  گرمم و بر سـرخی ِ لبهای توأم

واژه ی عشـــقی و در شعــر ِ فریباـی منی

مرغ دریایی ام و تشـــنه ی طــوفان وصـال

بگــشـــا حلقـــه ی آغــوش که دریــای منی 

                 رسیده بر لبم جــان

                                       چرا تو ای شـب

                                                         نمی رسی به پـایـان

یادمه تابستون که می رفتی  شمال.... برات بیقراری میکردم و این شعرو تووي دلم زمزمه ميكردم.

حالام که دوباره ازم دور شدی ... بازم بی قرارم .. وباز میخوام بهت بگم که:

مثِ سایه ، همیشه .... پـــا به پــاتـم.....

                               بیــــقرار ِ شب ِ خوشرنگِ چشــــاتـم

دل ِمن  ، به یاد اون خاطـــــره هاتـه

                                  عاشق ِرنگِ قشنگِ خنــــــده هاتـم

بیــــــا تا زندگی رنگی بگیـــره

                                 همین امروز بیــــا که فردا دیــــره

 دلم برات تنگ شده ... زودتر بیا دیگه  

بجز غم ِ  تو که هر لحظه ام  در آغوش است

مرا صــدای تو  هر صبح و شام درگوش است

قســـم به زلـف سیــاهت ، چنــان پـریشـــانم

که هرچه غیـر تو از خاطــرم فــراموش است

تو مرغ عشقی و در جانم  آشیانه گرفتی

هـــــزار گلـشن دل را به یک ترانه گرفتی

مــرا دلیست که هرگـــز به دلبری نسپرم

در این خـرابه ندانم   چگونه خـانه گرفتی

مـن آن کبــــوتر پـــروازیم کــه رام نبـــودم

مرا به دام کشیدی... به آب و دانه گرفتی

هــزار مــرغ ِ غزلخـــوان به نام تو پـــر زد

میـــان آنهمه ، بال مـــرا نشـــانه گرفتی

                                                                                      مگه نه؟

شاید اشتباهه

ولي عاشـــقــا... دروغ مي گن

آدماي مهـــربـــونو با وفا... دروغ ميگن

اونا كه ميگن تا هميشه ديــوونـتن

بذا بي پرده بگم  كه به شما... دروغ ميگن

اونا كه فدات بشم تكه كلامشون شده

به تموم آسمونا به خدا... دروغ ميگن

اونا كه با قسما ميخوان بهت بگن

تا قيامت نميـشـن ازت جدا... دروغ ميگن

هنوز ۴ساعت بيشتر از ديدنت نگذشته كه باز دلم برات تنگ شده !

مرگ بر اين فاصله ها

 نيما ، آتيــش ميزنه دل ِ منو  اخمـــاي تو

 نكنه اضافه شن  با عشق ِ من  زخماي تو

با غمت هــزار تا خنجــر تو دلم فـرو ميره

ماه  اگه برق ِ چشــاتو ببـيــنه از رو ميره

نيمـــــا  چشم تو اگه با روياهام قهـر بكنه

 آسمون دلش ميخواد  شهرو پراز ابر بكنه

نيــما ، اِسمت كه مياد بدجوري ديوونه ميشم

ولي گفــتي قصه شو  كه نميشه بيـــاي پيشم

مــژه هات شعـــر بلند ِ نا تمومه به خــدا

 عاشق كسي شدن  جز تو  حرومه بخــدا

نيما ناز كن كه چشات،ناز ِ خريدني داره

اون چشات  كلي ستاره هاي چيدني داره

تشنه بودم واسۀ شنيدن ِ يه دنيـــا حرف

 تو يه كم گفتي و بعدش دوباره سكوت و برف

عمريه موندم توي مصرع اول ِ چشــــات

فقط اين فعـلو بلد شدم كه مي ميـرم برات

نيـــما،كاري اگه كردم و تو رنجيدي ببخش

 همه  بايد بدونن فرشته اي ، پس بـِدِرَخش